INTERVIEW

Shirley Villavicencio Pizango
Voelt zich een paradijsvogel

Shirley Villavicencio Pizango flirt met de schilderkunst en speelt met de kijker. Haar werk is even toegankelijk als gelaagd. Geïnspireerd door haar Peruviaanse achtergrond maakt ze meesterlijke portretten die barsten van kleur en positieve energie. “Ik beschouw mezelf als een paradijsvogel in beweging. Daarom zweer ik bij acrylverf, want zo kan ik snel werken. Kleur is daarbij de taal die mij steeds weer nieuwe woorden biedt.”
 

Op de behoorlijk uniforme kunstmarkt springt Shirleys werk eruit. “Mijn manier van schilderen is eerder naïef. Ik meng mijn verf op het doek en gebruik grove penseelstreken. Dat het schildertechnisch niet correct is, maakt het voor mij extra interessant. Realisme is minder mijn taal, ik wil mijn spontaniteit bewaren. Is een hand te klein in verhouding tot een gezicht? Misschien wel, maar dat is voor mij niet bepalend. Ik probeer een droom te creëren en vragen los te weken: Waarom is een haardos slechts half geschilderd? Waarom schemert het wit van het canvas erdoorheen? Laat de toeschouwer die leegte maar invullen”, glimlacht ze.
 

Via dit procedé creëert de Gentse een intieme dialoog met haar onderwerpen. “Kunst werd een manier om mij te uiten. De witte, niet ingekleurde lippen, eerst in mijn zelfportretten, verwezen naar het niet kunnen spreken. Ik was de taal niet machtig toen ik arriveerde in België. Intussen komen de onafgewerkte lippen terug in al mijn portretten.” Mensen zijn haar favoriete onderwerp. Ze zet zich af tegen het conventionele exotisme. “Ik geef graag de hoofdrol aan gekleurde mensen. Die kregen niet altijd een evenwaardige plaats in de kunstwereld. Te vaak werden ze als een amuserend of dienend wezen afgebeeld.”