medium Flanders DC
publicatie December 2018
foto Jef Boes
INTERVIEW
Theatermaker Stef Lernous van Abattoir Fermé:
“Een professioneel gezelschap denkt minstens vier jaar vooruit"
Abattoir Fermé bezet een unieke plaats in het Vlaamse theaterlandschap. Als artistiek leider is Stef Lernous het gezicht van het ensemble. “Waaraan ik momenteel werk? Aan iets dat eigenlijk niet op scène te zetten is. Dat kadert in onze traditie.” De toon is onmiddellijk gezet in de repetitieruimte.
Onbeschaamd doet het Mechelse gezelschap Abattoir Fermé haar ding, goochelend met alles wat tegendraads is, altijd rechtdoor en haast zonder compromissen. De spinsels uit het hoofd van Stef Lernous zuigen je in voorstellingen die een vloed van beeld, tekst en geluid aaneenrijgen. Confronterend vaak, huiveringwekkend soms, maar altijd een gevoelige snaar in de onderbuik rakend.
Is jullie visie een uitdaging voor het gezelschap?
Steeds meer. We hebben intussen bijna 100 stukken gebracht. Geregeld zeggen we tegen elkaar ‘er moet iets veranderen’. Soms moet je andere uitdagingen stellen. Dat gaat over publieksbereik, maar uiteraard ook om het inhoudelijke. We waagden ons bijvoorbeeld aan de monstres sacrés, die zogezegd niet op scène te brengen zijn. Of aan Alice in Wonderland, mijn lievelingsboek. Eigenlijk niet durven, maar het toch doen. Dat moet van de baan, dan weten we of we dat kunnen. Het raakt niet op, er ligt genoeg te wachten. Er zit een overaanbod in mijn hoofd.
Houdt het onmogelijke doen je scherp?
Ik hield ooit een betoog over het durven springen. Op een zeker moment zag het er grauw uit voor de sector. De kaasschaaf ging over het culturele landschap. Een doemscenario als het ware. De overheid legde een grotere intstrumentalisering op met nieuwe parameters, waarbij vooral de cijfers moesten spreken. Een ranking is echter zo níet der kunsten. Moeten we personeelsbezuinigingen doorvoeren, dan zou ik het omgekeerde doen, extra mensen aannemen. Noem het een vleugje anarchie.