VIDEOKUNST

Zoveel meer dan
digitaal schilderen 

Een weerbarstig genre voor sommigen, een sublieme artistieke tijdsoogst voor anderen. De meningen lopen uiteen, maar kunstliefhebbers tonen zich steeds meer vertrouwd met videokunst. Je kan vandaag haast geen museum bezoeken of er wordt bewegend beeld getoond. Dat recente werk heeft nog maar weinig weg van de kubusvormige zwarte kijkdozen van de jaren ‘70 en ‘80. Grenzen tussen film, video en beeldende kunst vervagen en jong artistiek talent beweegt zich vrijelijk van het ene medium naar het andere. We duiken in het prachtverhaal van de (Belgische) videokunst en spoelen fast forward door naar anno nu, met twee portretten van jonge kunstenaars.

Nam June Paik

Bewegend beeld is vandaag een geliefd onderdeel in de toolbox van zowat elke kunstenaar en instellin- gen behandelen het intussen zoals elke andere kunstvorm. Slechts zelden verdwijnt videokunst nog naar de achtergrond om vrij baan te geven
aan ‘klassieke’ schilder- en beeldhouwkunst. Het publiek wordt geprikkeld, maar kijken doet nog niet kopen. Want wat verzamel je als je niet beschikt over een tastbaar object? Het schrikt potentiële kopers af. Enerzijds is bewegend beeld minder tactiel dan een schilderij aan de muur, anderzijds is het veel toegankelijker, omdat het aanleunt bij ons hedendaagse leven. Dat is het spanningsveld van de (on)toegankelijkheid van videokunst buiten de exporuimte.
 

Lees meer

​